Avukat Mücahit Çelik

Davacı Talebi: Davacı vekili, 01.03.2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesi uyarınca kiracı olan davalının ödediği aylık brüt 129.933,54 TL kira bedelinin emsallerin çok altında kaldığını ileri sürerek, 01.03.2023 tarihinde başlayacak yeni dönemden itibaren geçerli olmak üzere brüt kira bedelinin 57.566,46 TL artırılarak aylık 187.500,00 TL brüt olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı: Davalı vekili, her kira döneminde yasal artışların düzenli yapıldığını, kiralananda yapılan dekorasyon faaliyetleri ile taşınmazın değerinin artırıldığını, talep edilen artış oranının hakkaniyete aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: Trabzon 3. Sulh Hukuk Mahkemesi, 10 yıllık kira süresi dikkate alındığında TBK'nın 344/3 maddesi uyarınca rayiç kira tespiti koşullarının oluştuğunu, bilirkişi heyeti tarafından belirlenen 224.070,39 TL brüt rayiç kira bedeli üzerinden %10 hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği kanaatine varıldığını ve taleple bağlı kalınarak aylık brüt kira bedelinin 01.03.2023 tarihinden itibaren 187.500,00 TL olarak tespitine karar vermiştir.

İstinaf Kararı: Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi, 5 yıllık süre dolduğundan kira bedelinin hak ve nesafet kurallarına göre tespit edilmesinin, bilirkişi raporunun denetime elverişli olmasının ve %10 eski kiracılık indiriminin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Temyiz Kararı: Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, hukuki ilişkinin ve ilgili kanun maddelerinin doğru uygulandığı, bilirkişi raporunun ve %10 oranındaki hakkaniyet indiriminin usulüne uygun olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararını ONAMIŞTIR.

Davacı/İddia Makamı Talebi: Kamu davasında sanıkların kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca cezalandırılması talep edilmiştir.

Davalı/Sanıklar Savunması: Sanıklar ve müdafiileri; meşru savunma koşullarının oluştuğunu, eylemin taksirle yaralama suçunu oluşturduğunu, mahkumiyete yeterli somut delil bulunmadığını ve suç unsurlarının oluşmadığını belirterek beraat kararı verilmesini talep etmişlerdir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: Ağrı 1. Ağır Ceza Mahkemesi, bozma kararı sonrasında sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nın 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası tayin etmiş; 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesindeki kazanılmış hak kuralı gereğince cezaların 3 yıl 20 gün hapis cezası üzerinden infazına karar vermiştir.

Temyiz Kararı: Yargıtay 1. Ceza Dairesi, suçta kullanılan aletlerin elverişliliği, atış mesafesi, hedef alınan vücut bölgeleri ve haksız tahrik indirim oranının isabetli olduğu, meşru savunma şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazlarını reddederek İlk Derece Mahkemesi kararını ONAMIŞTIR.

Davacı Talebi: Davacı vekili, müvekkilinin çekici ve dorsesi ile yük taşıdığı sırada davalı şirketin tesislerinde yükleme yapılırken davalı çalışanının dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucu sol elinin paletle dorse demiri arasına sıkışarak ağır yaralandığını, iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin alınmadığını belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 30,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 631.014,51 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı Cevabı: Davalı vekili, müvekkili şirketin ve çalışanının kusurunun bulunmadığını, davacının yükleme esnasında sürücü kabininde bulunması gerektiğini, iş sağlığı ve güvenliği talimatlarına uymadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: KDZ. Ereğli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi, adam çalıştıranın sorumluluğu kapsamında kusur ve hesap bilirkişi raporları doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 631.014,51 TL maddi ve 17.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar vermiştir.

İstinaf Kararı: Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi, taraf vekillerinin istinaf başvurularını esastan reddetmiştir.

Temyiz Kararı: Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, denetime elverişli bilirkişi raporları doğrultusunda karar verilmesinin yerinde olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararını ONAMIŞTIR.

Davacı Talebi: Davacı arsa sahibi, davalı yüklenici ile 21.09.2004 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, daha sonra düzenlenen adi ek sözleşmeler ile verilecek daire sayısının 3'e çıkarıldığını ve gecikilen süreler için kira ödenmesinin kararlaştırıldığını; buna rağmen bir dairenin teslim edilmediğini ve kira ödemelerinin yapılmadığını belirterek teslim edilmeyen dairen tapusunun iptali ile tesciline, mümkün olmaması halinde tazminat ile gecikme kiranın tahsiline ve verilen 29.000 Euro bedelli teminat senedinin bedelsizliğine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı: Davalı yüklenici, resmi şekilde yapılan 21.09.2004 tarihli sözleşmenin geçerli olduğunu, sonradan düzenlenen adi sözleşmelerin geçersiz bulunduğunu, davacının iki daireyi kayıtsız şartsız teslim aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: Mahkemece, resmi sözleşmeden sonra düzenlenen adi sözleşmelerin geçersiz olduğu gerekçesiyle tapu iptal tescil, tazminat ve kira alacağına ilişkin taleplerin reddine; teminat senedi yönünden ise davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Yargıtay Kararı: Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, taraflar arasındaki borçları ağırlaştıran ek adi sözleşmelerin geçersiz olduğuna ilişkin mahkeme kabulünü doğru bulmakla birlikte; resmi sözleşmede gecikme tazminatı kararlaştırılmamış olsa dahi arsa sahibinin en az aylık rayiç kira seviyesinde gecikme tazminatı isteyebileceğini belirtmiştir. Bu doğrultuda, teslimi geciken bağımsız bölümler için sözleşmeye göre teslim tarihinin belirlenip teslim anına kadar rayiç kira hesabının yaptırılması gerektiği gerekçesiyle kararı davacı yararına BOZMUŞTUR.

Süreç ve İnfaz Kararı: Adli para cezasından çevrilme hapis cezasını doğrudan açık ceza infaz kurumunda infaz etmekte iken firar eden hükümlü hakkında Ceza İnfaz Kurumu tarafından kapalı kuruma iade kararı verilmiş ve İnfaz Hakimliğinin onayına sunulmuştur.

İnfaz Hakimliği ve Ağır Ceza Mahkemesi Kararı: İzmir 1. İnfaz Hakimliği, adli para cezasından çevrilen hapis cezalarının infazına doğrudan açık cezaevinde başlandığını, doğrudan açığa gönderilenlerin kapalıya iade edileceğine dair açık hüküm bulunmadığını belirterek talebi reddetmiştir. İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesi de yapılan itirazı reddetmiştir.

Yargıtay Kararı: Yargıtay 1. Ceza Dairesi, adli para cezasından dönüştürülüp doğrudan açık cezaevinde infaza başlanan hükümlülerin firar etmesi halinde kapalı cezaevine gönderileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığını, ceza hukukunda sanık/hükümlü aleyhine kıyas yasağı ilkesinin geçerli olduğunu belirterek Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma talebinin REDDİNE karar vermiştir.

Davacı/Hükümlü Talebi: Denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilmekte olan hükümlünün, başka bir suçtan tutuklanması üzerine kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesi gerekip gerekmediğine ilişkin talep değerlendirilmiştir.

Mahkeme Süreci ve İtiraz: İskenderun İnfaz Hakimliği, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine yer olmadığına karar vermiş; bu karara yapılan itiraz İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddedilmiştir. Adalet Bakanlığı kanun yararına bozma isteminde bulunmuştur.

Yargıtay Kararı: Yargıtay 6. Ceza Dairesi, 5275 sayılı Kanun'un 105/A-7 maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanırken CMK 100 uyarınca tutuklama kararı verilen hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesi gerektiğini vurgulamıştır. İtirazın kabulü yerine reddedilmesini kanuna aykırı bularak İskenderun 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararını BOZMUŞTUR.

Davacı Talebi: Davacı, hakkında yürütülen ceza yargılamasında kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından tutuklandığını, yargılama neticesinde kasten öldürme suçundan beraat ettiğini, kasten yaralama eylemlerinden ise düşme ve HAGB kararları verildiğini belirterek haksız tutuklama nedeniyle tazminat talep etmiştir.

Davalı Cevabı: Davalı Hazine vekili, davanın yasal şartlarının oluşmadığını savunarak reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: Van 1. Ağır Ceza Mahkemesi, davanın reddine karar vermiştir.

Yargıtay Kararı: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, ceza davasında verilen beraat kararı ile birlikte tutuklamanın haksız hale geldiğini ve kasten yaralama suçları yönünden CMK'nın 100/4. maddesi uyarınca tutuklama yasağı bulunmasına rağmen tutuklama yapıldığını tespit etmiştir. CMK'nın 141/1-a maddesindeki şartların oluştuğunu belirterek makul bir tazminata hükmedilmesi gerekirken davanın reddedilmesini kanuna aykırı bulmuş ve hükmü BOZMUŞTUR.

Davacı Talebi: Davacı, hakkında çıkarılan yakalama kararına istinaden gözaltına alındıktan sonra yol tutuklaması kararıyla cezaevine konulduğunu, bir saatlik mesafedeki esas mahkemesine 12 gün boyunca çıkarılmadığını ve en kısa sürede hakim huzuruna çıkarılmadığını belirterek Hazine'den 2.000 TL tazminat talep etmiştir.

Davalı Cevabı: Davalı Hazine vekili, tazminat istemine konu ceza davasının derdest olduğunu ve haksız davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesi, tazminat istemine konu ceza davasının henüz sonuçlanmadığı (derdest olduğu), tutuklulukta geçirdiği sürelerin mahkumiyet halinde cezadan mahsubunun mümkün olduğu ve derdest davalarda koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davası açılamayacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar vermiştir.

Yargıtay Kararı: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, CMK 141/1 maddesinde yer alan bazı koruma tedbiri ihlallerinde (yakalama, makul sürede hakim önüne çıkarılmama gibi) davanın esası hakkında karar verilmesinin veya hükmün kesinleşmesinin beklenmesine gerek olmadığını belirtmiştir. Yakalandığı yer ile mahkemenin bulunduğu yer arası 1 saatlik mesafe olmasına rağmen sanığın 12 gün boyunca cezaevinde tutulmasının makul süre olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararını BOZMUŞTUR.

Suç Türü: Görevi Kötüye Kullanma (TCK m. 257/1)

Sanık Talebi / Temyiz Sebepleri: Sanık hâkim, nöbetçi olduğu gün usulsüz dinleme iddiasıyla tutuklu bulunan polis memurları hakkında verdiği tahliye kararının hukuki takdir hakkı kapsamında olduğunu, örgüt talimatıyla hareket etmediğini ve beraat etmesi gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararını temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: İlk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesi, sanık hâkimin görevi kötüye kullanma suçundan TCK'nın 257/1, 62, 50/1-a, 52/2-4 ve 53/1-5 maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ve hak yoksunluğu ile cezalandırılmasına karar vermiştir.

Ceza Genel Kurulu Kararı: Ceza Genel Kurulu, sanığın silahlı terör örgütü üyesi olduğuna dair kesinleşmiş mahkûmiyetinin bulunmasını, usulsüz dinleme suçundan tutuklanan polis memurlarını Kurban Bayramı nöbetinde örgütsel saikle tahliye etmesini takdir hakkı kapsamında değerlendirmemiştir. Delillerin takdirinde keyfilik göstererek şüphelilere menfaat sağladığını ve görevinin gereklerine aykırı hareket ederek görevi kötüye kullanma suçunu işlediğini belirten Ceza Genel Kurulu, Yargıtay 5. Ceza Dairesi kararının ONANMASINA karar vermiştir.

Dava Türü: Ziynet Alacağı Davası

Davacı Talebi: Davacı kadın, dava konusu ziynet eşyalarının davalı koca tarafından elinden alındığını belirterek aynen iadesini veya bedelinin tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı: Davalı koca, ziynet eşyalarının kadın tarafından götürüldüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı: Aile Mahkemesince, ziynet eşyalarının kadının üzerinde bulunmasının olağan olduğu ve kadının aksini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz (Yargıtay 2. Hukuk Dairesi) Kararı: Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, kural olarak ziynetlerin kadının üzerinde olduğunun kabul edildiğini ancak somut olayda dinlenen komşu tanığın 'davalının ziynetleri kendisinin aldığını beyan ettiğini' aktardığını belirtmiştir. Tanığın aktarımının duyuma değil bizzat davalının ikrarına dayandığı ve kadının iddiasını ispatladığı gözetilerek davanın kabulü gerekirken reddedilmesini usul ve yasaya aykırı bulup kararı BOZMUŞTUR.